Formal Statement of Withdrawal, Documentation of Truth, and Declaration of Ethical and Historical Responsibility

At a time when our people mourn victims of systemic violence, silence in the face of power—at any level—cannot be justified. This statement is issued at the precise moment of my formal and final withdrawal from the group known as the “Women’s Tribune Group of Rojhelat,” after years of documented observation, legal coordination, and ethical deliberation. A historical ethical letter to the members of the group: "Women’s Tribune Group of Rojhelat"

Our Jeffrey Epstein and His Network of Enablers — A Historical Record:

This is not a reaction.This is a record.A record of how power creates its enablers, rewards them, and receives legitimacy in return for silence.

What follows is part of my ethical and historical responsibility to document this experience. This letter is not merely a declaration of my withdrawal. It is a document. A document to record a truth that you attempted for years to bury through boycott, distortion, enforced silence, and complicity with structures of power. This letter constitutes part of my ethical and historical responsibility—a responsibility I have assumed not out of obligation, but out of awareness, choice, and commitment to truth.

Following your shameless, corrupt, and coordinated conduct in response to my breaking silence and exposing your professor’s misogynistic and abusive behavior, leaving this group immediately would have been a natural and ethical response. However, I remained here consciously and deliberately for two fundamental reasons: first, as part of an independent and professional process of documentation, and second, within the framework of a legal process that required preserving the presence of a witness within the site where these mechanisms of power operated.

My presence in this group was not the presence of a member. It was the presence of a witness.

At the direct request of a filmmaker producing a documentary about my life, my experience of violence, and the reactions of power structures to its exposure, I did not leave this group. Because, as the great theorist of power Michel Foucault reminds us:“Power does not only repress; it produces networks of truth—and those networks must be exposed.”

This documentation was undertaken precisely to expose such a network—a network in which not only the act of abuse itself, but also complicity, silence, legitimization, and the distribution of privileges to enablers form part of the mechanism of power.

At the same time, my continued presence in this group was also maintained within the framework of a legal process in Norway. The timing of my departure was not determined by your will, but by a defined legal timeline that has now reached its final stage. Even in these final hours, my presence continues, so that your final attacks, your final reactions, and your final attempts at distortion and character assassination may also be recorded—for history documents not only the crime, but also the reaction to its exposure.

You called yourselves a “Rojhelat Women’s Feminist Group.” But this name was nothing more than a cover. What you built in practice was a closed, tribal, cult-like structure based on political and partisan loyalty—a structure bearing all the characteristics of a cult and a mafia-like network, in which loyalty to power replaced loyalty to truth.

While you named yourselves a “women’s group,” your platform functioned in practice as a vehicle for legitimizing a political party and a structure of power—a structure concealed behind grand yet hollow slogans such as “Woman, Life, Freedom.”

As Simone de Beauvoir wrote:“Oppressors always require accomplices who normalize oppression.”

You fulfilled that role. Your role in legitimizing, protecting, and normalizing his conduct mirrors the very pattern the world witnessed in the case of Jeffrey Epstein and his primary accomplice, Ghislaine Maxwell—where power was sustained and reproduced not only by the perpetrator himself, but by a network of enablers who remained silent, defended him, and were rewarded for their complicity..

You repeated the slogan “Woman, Life, Freedom,” yet in practice, you defended a man whose record, for any honest observer, reflects humiliation, psychological manipulation, and systemic abuse of women. You did not distance yourselves from him. You gave him a platform. You defended him. And in return for that legitimization, you received privileges.

It is a documented and demonstrable fact that two of this group’s administrators, following their active support of him, benefited from the translation of their works and theses from French into English—translations facilitated through his close network, particularly by a woman who for years has operated in the role of his loyal accomplice.

These translations were not merely literary activities. They were part of an economy of power.

An economy in which:Loyalty becomes opportunity.Silence becomes capital.And complicity becomes advancement.

This is precisely the pattern described by Judith Butler:“Power is reproduced through repetition and social legitimization—not only by the primary agent, but by those who normalize it.”

Meanwhile, I—as a woman who refused silence—became the target of systematic boycott, distortion, defamation, and attempts at erasure. Through double standards, structural shamelessness, and hiding behind feminist slogans, you reproduced the very patriarchal structure you claimed to oppose.

Your role was not that of neutral observers. Your role was that of enablers.

As Audre Lorde wrote:“Your silence will not protect you.”

And your silence will not protect you.

You believed that boycott, erasure, and distortion could eliminate truth.

But truth does not disappear. Truth is recorded.

Throughout these years, I did not fall silent. I did not break. I did not surrender. I observed. I documented. And now, I declare this testimony as part of a historical, ethical, and legal record.

My departure from this group is not a retreat. It is a passage. A passage from a structure sustained by fear, blind loyalty, and privilege distribution, to a path grounded in independence, awareness, and truth.

I stand not only as a survivor and witness, but as a writer, scholar, and independent intellectual whose work and voice cannot be erased by coordinated silence.

I will continue my work—in literature, in thought, in art, and in the documentation of truth.

Not with your permission.Not with your approval.And not with any need for your legitimacy.

What you attempted to silence was not silenced. And it will not be silenced.

This letter marks the end of my presence in this group.

And the beginning of the complete documentation of what truly occurred.

And as required by law, my presence will continue in these final hours—so that every final instance of shamelessness, every final attack, and every final mechanism of power may also be recorded.

Because truth is not only spoken—it is documented.

Shame on you, you self-proclaimed feminist Ghislaine Maxwells hiding behind grand slogans. As Shakespeare wrote: “O shame, where is thy blush?” History will answer that question.

This record will remain. Long after your silence is forgotten. And this testimony is recorded at a moment when the regime of executions and its accomplices and informants are nearing their end—and justice, and the relentless pursuit of it, will continue

Essmat Sophie

Persian Version:

در زمانی که مردم ما قربانی خشونت ساختاری شده اند و مرگ عزیزان و عدالت و داد را به سوگ نشسته‌اند، سکوت در برابر قدرت—در هر سطحی—دیگر قابل توجیه نیست مخصوصا اگر برای ثبت در تاریخ باشد.جفری اپستین ما و شبکه همدستانش — یک ثبت تاریخی/ این متن یک واکنش نیست.این یک ثبت است.ثبت سازوکاری که در آن قدرت، همدستان خود را می‌سازد، به آنان امتیاز می‌دهد، و در ازای سکوت، مشروعیت دریافت می‌کند. آنچه در ادامه می‌آید، بخشی از مسئولیت اخلاقی و تاریخی من برای ثبت این تجربه است این بیانیه در لحظه دقیق خروج رسمی و نهایی من از گروه موسوم به «تریبون زنان روژهه لات» صادر میشود ، پس از سال‌ها مشاهده مستند، هماهنگی قانونی، و تأمل اخلاقی. و البته من دنبال تایید نیستم، من ثبت میکنم.

مسئولیت اخلاقی و تاریخی من در قبال یک گروه فیک زنان روژهه لات و نامه ام خطاب به اعضای این گروه، این نامه صرفاً اعلام خروج من نیست. این یک سند است. سندی برای ثبت حقیقتی که شما سال‌ها تلاش کردید آن را با بایکوت، تحریف، سکوت‌سازی، و همدستی با ساختارهای قدرت دفن کنید. این نامه بخشی از مسئولیت اخلاقی و تاریخی من است—مسئولیتی که نه از سر اجبار، بلکه از سر آگاهی، انتخاب، و تعهد به حقیقت بر عهده گرفته‌ام. پس از رفتار وقیحانه، فاسد، و هماهنگ شما در واکنش به شکستن سکوت من و افشای رفتارهای زن‌ستیزانه و سوءاستفاده‌گرانه پروفسورتان، خروج فوری از این گروه، واکنشی طبیعی و اخلاقی بود. با این حال، من به دو دلیل اساسی و آگاهانه در اینجا باقی ماندم: نخست، به‌عنوان بخشی از یک روند مستندسازی مستقل و حرفه‌ای، و دوم، در چارچوب یک روند قانونی که مستلزم حفظ حضور شاهد در محل وقوع سازوکارهای قدرت بود. حضور من در این گروه، حضور یک عضو نبود. حضور یک شاهد بود. به درخواست مستقیم فیلم‌سازی که در حال تولید مستندی درباره زندگی من، تجربه خشونت، و همچنین واکنش ساختارهای قدرت به افشای آن بود، من این گروه را ترک نکردم. زیرا همان‌گونه که نظریه‌پرداز بزرگ قدرت، میشل فوکو، یادآوری می‌کند: «قدرت نه فقط سرکوب می‌کند، بلکه شبکه‌هایی از حقیقت تولید می‌کند—و این شبکه‌ها باید آشکار شوند.» این مستندسازی، دقیقاً برای آشکار کردن همین شبکه انجام شد—شبکه‌ای که در آن، نه‌تنها عمل خشونت، بلکه همدستی، سکوت، مشروعیت‌بخشی، و امتیازدهی به همدستان نیز بخشی از سازوکار قدرت است. همزمان، حضور من در این گروه، در چارچوب یک روند قانونی در نروژ نیز ادامه یافت. زمان خروج من، نه بر اساس اراده شما، بلکه بر اساس چارچوب زمانی مشخصی تعیین شد که اکنون به نقطه نهایی خود رسیده است. و حتی در این ساعات پایانی، حضور من ادامه دارد، تا آخرین حملات، آخرین واکنش‌ها، و آخرین تلاش‌های شما برای تحریف و بی‌اعتبارسازی نیز ثبت شوند—زیرا تاریخ، نه فقط جرم، بلکه واکنش به افشای جرم را نیز ثبت می‌کند. شما خود را «گروه فمینیستی زنان روژهلات» نامیدید. اما این نام، چیزی جز یک پوشش نبود. آنچه شما در عمل ساختید، یک ساختار بسته، قبیله‌ای، کالت‌گونه، و مبتنی بر وفاداری سیاسی و حزبی بود—ساختاری با تمام ویژگی‌های یک کالت و یک شبکه مافیایی، که در آن، وفاداری به قدرت جایگزین وفاداری به حقیقت شده بود. در حالی که نام خود را «گروه زنان» گذاشتید، پلتفرم شما در عمل به تریبونی برای مشروعیت‌بخشی به یک حزب سیاسی و یک ساختار قدرت تبدیل شد—ساختاری که پشت شعارهای زیبا، اما توخالی، مانند «زن، زندگی، آزادی» پنهان شده بود. همان‌گونه که سیمون دو بووار نوشت: «ستمگران، همیشه به همدستانی نیاز دارند که ستم را عادی جلوه دهند.» شما این نقش را ایفا کردید. نقش شما در مشروعیت‌بخشی، محافظت، و عادی‌سازی رفتارهای او، یادآور همان الگویی است که جهان در پرونده جفری اپستین و همدست اصلی‌اش، گیسلین مکسول، دید—جایی که قدرت، نه فقط از طریق عامل اصلی، بلکه از طریق شبکه‌ای از همدستانی که سکوت کردند، از او دفاع کردند، و در ازای این همدستی امتیاز گرفتند، حفظ و بازتولید شد.

شما شعار «زن، زندگی، آزادی» را تکرار کردید، اما در عمل، از مردی دفاع کردید که کارنامه‌اش برای هر ناظر صادقی، نشان‌دهنده تحقیر، دستکاری روانی، و سوءاستفاده سیستماتیک از زنان است. شما نه‌تنها از او فاصله نگرفتید، بلکه به او تریبون دادید، از او دفاع کردید، و در ازای این مشروعیت‌بخشی، امتیاز دریافت کردید. این یک واقعیت قابل ثبت است که دو نفر از مدیران این گروه، پس از حمایت فعال از او، از امتیاز ترجمه آثار و تزهایشان از زبان فرانسه به انگلیسی برخوردار شدند—ترجمه‌هایی که از طریق شبکه نزدیک به همان فرد، و به‌ویژه توسط زنی که سال‌ها در نقش همدست وفادار او که گویا نقش گیلسین مکسول را در کنار جفری اپستین عمل کرده است، تسهیل شدند. این ترجمه‌ها، صرفاً فعالیت‌های آکادمی یا ادبی نبودند. آن‌ها بخشی از یک اقتصاد قدرت بودند. اقتصادی که در آن: وفاداری، به فرصت تبدیل می‌شود. سکوت، به سرمایه تبدیل می‌شود. و همدستی، به پیشرفت تبدیل می‌شود. این دقیقاً همان الگویی است که جودیت باتلر توصیف می‌کند: «قدرت، از طریق تکرار و مشروعیت‌بخشی اجتماعی بازتولید می‌شود—نه فقط از طریق عامل اصلی، بلکه از طریق کسانی که آن را عادی می‌کنند.» در همین حال، من—به‌عنوان زنی که سکوت نکرد—هدف بایکوت سیستماتیک، تخریب، تحریف، و تلاش برای حذف قرار گرفتم. شما با استانداردهای دوگانه، با وقاحت ساختاری، و با پنهان شدن پشت شعارهای فمینیستی، در عمل به بازتولید همان ساختار مردسالارانه‌ای پرداختید که ادعا می‌کردید با آن مبارزه می‌کنید. شما حتی برای خشنودی و همدستی با هایراکی قدرت جاسوسی کردید برای آن ساختار و نقش شما، نقش شاهدان بی‌طرف نبود. نقش شما، نقش تسهیل‌کنندگان بود. همان‌گونه که آدری لرد نوشت: «سکوت، شما را محافظت نخواهد کرد.» و سکوت، شما را محافظت نخواهد کرد. شما تصور کردید که بایکوت، حذف، و تحریف، حقیقت را از بین می‌برد. اما حقیقت، از بین نمی‌رود. حقیقت، ثبت می‌شود. در تمام این سال‌ها، من نه خاموش شدم، نه شکستم، و نه تسلیم شدم. من مشاهده کردم. من ثبت کردم. و اکنون، این شهادت را به‌عنوان بخشی از یک ثبت تاریخی، اخلاقی، و قانونی اعلام می‌کنم. خروج من از این گروه، یک عقب‌نشینی نیست. این یک عبور است. عبور از یک ساختار مبتنی بر ترس، وفاداری کور، و امتیازدهی، به مسیری مبتنی بر استقلال، آگاهی، و حقیقت. من به مسیر خود ادامه خواهم داد—در ادبیات، در اندیشه، در هنر، و در ثبت حقیقت. نه با اجازه شما. نه با تأیید شما. و نه با نیاز به مشروعیت شما. آنچه شما تلاش کردید خاموش کنید، نه خاموش شد، و نه خاموش خواهد شد.

من نه‌تنها به‌عنوان یک شاهد و بازمانده، بلکه به‌عنوان یک نویسنده، پژوهشگر، و روشنفکر مستقل ایستاده‌ام—صدایی که با بایکوت‌های هماهنگ قابل حذف نیست.

این نامه، پایان حضور من در این گروه است. و آغاز ثبت کامل آنچه واقعاً رخ داد. و همان‌گونه که قانون ایجاب کرده است، حضور من در این ساعات پایانی ادامه خواهد داشت—تا آخرین نمونه از وقاحت، آخرین نمونه از حمله، و آخرین نمونه از سازوکار قدرت نیز ثبت شود. زیرا حقیقت، نه فقط گفته می‌شود—بلکه مستند می‌شود. شرم بر شما، ای گیسلین مکسول‌های مدعی فمینیسم با شعارهای پرطمطراق که تمام اصول فمینیستی و چپ را با همدستیتان با ساختار قدرت و قبیله گرایی و کالت گراییتان به ابتذال کشاندید. و به قول شکسپیر: «ای شرم، چهره سرخت کجاست؟» تاریخ، پاسخ این سؤال را خواهد داد.

این ثبت باقی خواهد ماند. بسیار پس از آنکه سکوت و همدستی شما فراموش شود.

و این شهادت، در آستانه زمانی ثبت می‌شود که حکومت اعدام و همدستان و جاسوسانش به پایان خود نزدیک می‌شوند—و عدالت، و جستجوی بی‌وقفه آن، ادامه خواهد داشت.

من به‌دنبال تأیید نیستم. من ثبت می‌کنم.

عصمت صوفیه Essmat Sophie